Галоўная Трансфертнае цэнаўтварэнне ў Рэспубліцы Беларусь Метады, якія выкарыстоўваюцца для вызначэння рыначных цэн

Метады, якія выкарыстоўваюцца для вызначэння рыначных цэн

Метады вызначэння падатковай базы па падатку на прыбытак.

Для вызначэння карэкціровак падатковай базы па падатку на прыбытак падатковым органам i плацельшчыкам (у выпадку самастойнай карэкціроўкі) ужываюцца наступныя метады, устаноўленыя артыкулам 30-1 Кодэкса:

метад супастаўных рынкавых цэн. У адпаведнасці з паказаным метадам цэны, ужытыя плацельшчыкам, параўноўваюцца з наяўнай інфармацыяй аб рынкавых цэнах на ідэнтычныя (аднастайныя) тавары (работы, паслугі), ужытыя ў правяраемым падатковым перыядзе іншымі плацельшчыкамі, якія не з'яўляюцца ўзаемазалежнымі ў адносінах да правяраемага плацельшчыка. У якасці рынкавай цаны прымаецца ў выпадку рэалізацыі тавараў (работ, паслуг) мінімальнае (у выпадку набыцця - максімальнае) значэнне цаны ў дыяпазоне рыначных цэн (пад увагу прымаецца не менш за дзве цаны), прымененых іншымі арганізацыямі ў супастаўных здзелках, звесткамі пра якія валодае адпаведна падатковы орган або плацельшчык;

метад цаны наступнай рэалізацыі. Прымяняецца да выпадкаў, калі маецца факт наступнай рэалізацыі тавару, набытага ў аналізаванай здзелке, пакупніком далей іншай асобе. Падставай для параўнання з'яўляецца нацэнка прымененая пакупніком пры перапродажы (інфармацыя аб факце перапродажу прадастаўляецца падатковаму органу плацельшчыкам (пры наяўнасці ў яго такой інфармацыі), па выніках сустрэчнай праверкі або замежным падатковым органам на падставе запыту; плацельшчык у мэтах атрымання дадзеных аб перапродажы мае права запытаць яе ў пакупніка). Рыначная цана разлічваецца як рознасць цаны перапродажу пакупніка і сумы выдаткаў пакупніка на перапродаж і звычайнай прыбытку пры перапродажы.

затратны метад падразумявае разлік рынкавай цаны зыходзячы з сумы зробленых выдаткаў і звычайнай для дадзенай дзейнасці прыбытку (рэнтабельнасці). У якасці выдаткаў для разліку рыначнай цаны ўлічваюцца звычайныя ўскосныя і прамыя затраты прадаўца, якія прымяняюцца ў здзелках, аналагічных аналізаванай. Для таго, каб вызначыць звычайны для дадзенай дзейнасці прыбытак (рэнтабельнасць), пад увагу прымаецца звычайны прыбытак (рэнтабельнасць) iншых арганiзацый пры ажыццяўленні імі такой жа дзейнасці (пры адсутнасці дадзеных аб здзелках іншых арганізацый пад увагу можа таксама прымацца звычайны прыбытак (рэнтабельнасць) дадзенай арганізацыі пры ажыццяўленні ёю iншых здзелак з незалежнымі асобамі па супастаўляльнай дзейнасці);

метад супастаўляльнай рэнтабельнасці ўведзены з 2015 года і заключаецца ў супастаўленні паказчыкаў рэнтабельнасці, якія склаліся ў асобы, якая з'яўляецца бокам аналізаванай здзелкі з аналагічнымі паказчыкамі рэнтабельнасці іншых арганізацый, якія займаюцца супастаўляльнай дзейнасцю.

Што датычыцца прымянення дадзенага метаду выкарыстоўваюцца розныя паказчыкі рэнтабельнасці, найбольш прыдатныя для канкрэтнай кантраляванай здзелкі (валавая рэнтабельнасць; валавая рэнтабельнасць выдаткаў; рэнтабельнасць рэалізацыі; рэнтабельнасць выдаткаў, рэнтабельнасць кіраўнічых расходаў i расходаў на рэалізацыю, рэнтабельнасць актываў і іншыя паказчыкі рэнтабельнасці, калі іх выкарыстанне з'яўляецца эканамічна абгрунтаваным з улікам усіх абставін кантраляванай здзелкі). Значэнні паказчыкаў рэнтабельнасці вызначаюцца на падставе дадзеных бухгалтарскай і (або) фінансавай справаздачнасці.

Метад размеркавання прыбытку ўведзена з 2016 года і выкарыстоўваецца ў выпадку немагчымасці выкарыстання папярэдніх метадаў.

Метад размеркавання прыбытку можа выкарыстоўвацца, але не выключна, у выпадках:
наяўнасці ўзаемасувязі паміж правяраемымі здзелкамі і іншымі здзелкамі, якія ажыццяўляюцца бакамі аналізаванай здзелкі і звязанымі з імі асобамі;

прымянення бакамі правяраемых здзелак маёмасных правоў на аб'екты інтэлектуальнай уласнасці, якія істотна ўплываюць на ўзровень рэнтабельнасці.

Метад размеркавання прыбытку заключаецца ў супастаўленні фактычнага размеркавання паміж бакамі аналізаванай здзелкі (здзелак), атрыманай імі сукупнага прыбытку з размеркаваннем прыбытку паміж бакамі супастаўляльных здзелак.

Сутнасць метаду заключаецца ў вызначэнні і надзяленні кожнага ўдзельніка аналізаванай здзелкі, часткай ад агульнага прыбытку, атрыманага ад гэтай здзелкі, якую б ён атрымаў пры ажыццяўленні здзелак на рынкавай аснове з не ўзаемазалежнымі асобамі.

Даведачна: больш поўнае апісанне кожнага метаду дадзена ў артыкуле 30-1 ПК.

Прымяненне кожнага наступнага метаду ажыццяўляецца, калі недастаткова доказнай базы па папярэднім метадзе, ці ж доказная база па наступным метадзе больш набліжаная (аргументаваная) да разглядаемай здзелцы.